Jean Français door hem zelf… In een korte biografie die hem gevraagd was in 1989 schrijft Jean Françaix het volgende : « Het zal een blasé mening niet opsmukken te weten dat ik in Le Mans geboren ben, de stad van de 24 uren autoracen, behalve dan dat zij onder de hoede van staat van een schitterende kathedraal die mij geïnspireerd heeft tot het “Oratorio Fantastique”, “de Apocalyps volgens Sint-Jan”. Mijn vader bezat de kalmte en vastberadenheid van de mensen van Noord-Frankrijk ; mijn moeder was vulkanisch, hoewel van Le Mans afkomstig, toch met een afstamming uit de Lorraine. Ik bezit, zoals het hoort, zowel van de één al van de ander, de vulkaan die het kalme landschap van mijn ziel verlicht. » « Opgevoed in de katholieke religie, in een stad die een schitterende kathedraal bezit, en elke steen van onder tot boven van dit bouwwerk sedert mijn kindertijd kennend, was ik als gedreven door een geheime kracht om dit religieuze werk, dat bovendien tot op de dag van vandaag in de catalogus van al mijn werken uniek gebleven is, te componeren. De geplande aanloop tot de Tweede Wereldoorlog voorspelde logischerwijze nieuwe apocalyptische beroeringen, vanwaar mijn keuze voor dit onderwerp. Maar ik kon niet vermoeden, alvorens ik in 1937 voor het eerst ernstig "De Apocalyps" las, dat ik in dat werk niet alleen een prachtig onderwerp vond, niet goed gekend door vroegere componisten, maar er bovendien een antwoord vond op bijna alle grote levensvragen die ik mij toen stelde. Ik zette mij aan een zeer nauwgezette studie van de tekst, paradoxaal genoeg eerst geholpen door een vriend op hoge leeftijd, totaal ongelovig, een oud-leerling aan de School van Chartres ; vervolgens door de broeders van de beroemde abdij van Solesmes… » « Mijn dodekaphonische "vrienden" zullen U zeggen dat ik een uitgedoofde vulkaan ben en ik zou het me kwalijk nemen hen tegen te spreken. Mijn enig erkend diploma is dat van een Eerste Prijs piano aan het Concervatorium te Parijs, hetgeen maar magertjes is ; enkele onderscheidingen fleuren mijn borst op, hetgeen absoluut gebruikelijk is in Frankrijk. Maar mijn professor schrift, Nadia Boulenger, is er nooit in geslaagd mij harmonie, noch contrapunt, laat staan fuga bij te brengen. Om haar prestige te doen standhouden, ging ze overal vertellen dat ik dit alles kende vanuit mijn instinkt. Als ik de waarheid geen geweld wil aandoen, moet ik in alle eerlijkheid bekennen dat, wanneer ik componeer, de mooiste theorieën wel het laatste zijn waar ik aan denk. De autosnelwegen van het denken interesseren me veel minder dan de bospaadjes. De volgelingen van de rechte lijnen mogen gerustgesteld zijn : ik kan mijn werken spelen en dirigeren in Carnegie Hall, van Munchen tot Rome, hetzij eminente dirgeerstokken volgen : van de oude Keilberth tot de jonge Klaus Rainer Schöll, zonder mijn "Concertino" met een zekere Karajan mee te rekenen… » "Maar, uiteindelijk ben ik van kindsbeen getroffen door het virus van het componeren. Iets maken door te vertrekken van een wit blad, wat een bedwelming ! Kunnen ontsnappen uit zijn persoonlijke gevangenis, wat een voorrecht ! En het risico is nihil : indien de boodschap waardeloos is, zal ik er niet meer zijn om dat te beleven… En God zal me erom troosten, als Hij me graag heeft tenminste…"

Beknopte biographie van Jean Françaix...	Muziek van Jean Françaix...	Het concerto voor klarinet...
	Terug

---

© BSO | Accueil | English version | Version française | Deutsche Fassung |